Skip to main content

Καλωσορίσατε!


Είμαι η Greek Kiwi.                                                                  


     

Όχι δεν είμαι πράσινη ούτε τριχωτή (τις καλές μου ημέρες). Το μόνο κοινό που έχω με το συμπαθές φρούτο είναι ο τόπος καταγωγής.

Γύρω στα 30, νομικός, σύζυγος, σκυλομαμά, επίδοξη μαμά (ανθρώπων), bullet journaler, βιβλιοφάγος και εσχάτως blogger, επέλεξα να διατηρήσω την ανωνυμία μου ώστε να μπορώ να θίξω ευαίσθητα θέματα χωρίς να διακινδυνεύσω την ιδιωτικότητα της οικογενειακής μου ζωής. 
Από πολύ μικρή ηλικία έθετα πολλές και δύσκολες ερωτήσεις. Μετά από τρεις δεκαετίες πειραματισμών, αναθεωρήσεων και εμπειριών, εξακολουθώ να μην έχω τις απαντήσεις, οι ερωτήσεις μου όμως έχουν γίνει καλύτερες  😄

Comments

Popular posts from this blog

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται (και από το προηγούμενο βράδυ)

Μία ακόμη ημέρα είχε γλιστρήσει από τα χέρια μου χωρίς να κάνω τίποτε απ' όσα σκόπευα να κάνω. Συναντήσεις που δεν έγιναν, εκκρεμότητες που ακόμη εκκρεμούσαν, ύλη που δεν μελέτησα, βιβλία που δεν διάβασα, ρούχα που περίμεναν ασιδέρωτα, τηλεφωνήματα που δεν έκανα. Ήθελα να πάω στο γυμναστήριο, αλλά κάτι προέκυψε (ως συνήθως) και τελικά δεν τα κατάφερα. Κι ωστόσο, από το πρωί που ξύπνησα μέχρι την ώρα του ύπνου έτρεχα πανικόβλητη πίσω από κάτι ή κάποιον. Αλλά έτρεχα επί τόπου, σαν χάμστερ σε ρόδα."Αύριο θα ξυπνήσω νωρίς και θα κάνω όλα όσα δεν έκανα σήμερα", υποσχέθηκα για χιλιοστή φορά στο είδωλό μου καθώς βούρτσιζα τα δόντια μου πριν πάω για ύπνο. Κι όμως, ούτε την επομένη έκανα κάτι απ' όλα αυτά. Ξύπνησα αργά γιατί έβλεπα video με γάτες στο YouTube μέχρι τις 2 τα ξημερώματα, άργησα να πάω εκεί που ήθελα και τελικά δεν κατάφερα να διαγράψω καμμία εκκρεμότητα από την λίστα μου. Είχα σιχαθεί αυτόν τον φαύλο κύκλο, αλλά δεν ήξερα πώς να απεγκλωβιστώ από αυτόν.
Είμαι σίγο…

#20thingsaboutme_challenge

Η νέα μου φίλη η polkadotslady μου έδωσε το έναυσμα για να γράψω το πρώτο μου κείμενο και να καλωσορίσω έτσι το κοινό μου, όπως λέει. Το πιο πιθανό είναι, βέβαια, αυτήν την στιγμή το κοινό μου να αποτελείται από την polkadotslady και μόνο, αλλά θα επιχειρήσω το challenge ούτως ή άλλως. 

Έχουμε και λέμε: 
Είμαι νομικός και ζω στην Αθήνα με τον άντρα μου και τον σκύλο μας. Αν δεν είχα γίνει νομικός θα ήμουν travel blogger. Αν μπορούσα να ζήσω οπουδήποτε αλλού, θα επέλεγα την Στοκχόλμη ή την Κοπεγχάγη. (Άντρα και σκύλο δεν θα άλλαζα ☺)Το γράψιμο αποτέλεσε έναν τρόπο διαφυγής από την μιζέρια της παιδικής μου ηλικίας. Από πολύ μικρή άρχισα να ζω μέσα στο χαρτί  μία παράλληλη ζωή. Πιστεύω πως αν δεν είχα καταφέρει να διοχετεύσω την φαντασία μου σε κάτι τόσο δημιουργικό θα είχα γίνει μυθομανής (στην καλύτερη των περιπτώσεων).Το πάθος μου είναι η Γνώση: ρουφάω την πληροφορία σαν σφουγγάρι, από οικονομικά, φιλοσοφία και ιστορία ως κβαντομηχανική και ανθρωπολογία. Προσπαθώ να παρακολουθώ καθημερι…

Πώς είναι να μην μπορείς να κάνεις παιδιά;

Όσοι δεν έζησαν αυτόν τον πόνο, να μην μπορούν να κάνουν παιδιά ενώ όλοι οι άλλοι γύρω τους φαίνεται να έχουν ή να περιμένουν, είναι ευτυχισμένοι μέσα στην αθωότητά τους. 


Κι αν έχω κλάψει... Να βλέπω μία-μίά τις ελπίδες μου να μαδάνε σαν τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Να με καλεί για να μου ευχηθεί στην γιορτή μου κάποια φίλη και να μου ανακοινώνει ότι είναι 3 μηνών έγκυος -πριν από 3 μήνες ήμουν στο γάμο της! Μετά από εκείνο το τηλεφώνημα ήμουν συντεντριμμένη για μέρες ολόκληρες. 

Το αδιάκοπο ερώτημα: "εγώ γιατί όχι;" Ύστερα, να μένει έγκυος η παιδική μου φίλη, χωρίς να είναι παντρεμμένη, χωρίς να το προσπαθήσει καλά-καλά. Να κλαίω με λυγμούς στο κρεβάτι: "Δεν θέλω να ελπίζω πια!". Να βλέπω τον άντρα μου να κλαίει σαν μικρό παιδί δίπλα μου, να λέει μέσα στα αναφιλητά του πως του ραγίζει η καρδιά. Όχι πολλές ημέρες μετά, άλλη φίλη, σχεδόν 10 χρόνια μεγαλύτερή μου, μένει έγκυος στα 40 χωρίς καν να το πάρει χαμπάρι ώσπου έφτασε 3 μηνών.  Αν έχει πέσει επιδημία, εγώ πρέπει …